11 listopada obchodzić będziemy 90. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Nie tylko w Polsce dzień ten ma tak szczególną rangę. Wszędzie tam gdzie znajdują się skupiska polonii święto to jest obchodzone bardzo uroczyście. W tym roku centralne obchody święta niepodległości rozpoczynają się w sobotę 8. listopada o godz. 13:30 Mszą Świętą sprawowaną przez ks. kard. Józefa Glempa w katedrze Westminster w Londynie. Po nabożeństwie nastąpi uroczysty przemarsz na Trafalgar Square, gdzie będziemy dalej świętować 90. rocznicę odzyskania wolności. Wszyscy czujmy się zaproszeni i zobowiązani do okazania radości i wdzieczności za niepodległość. W latach okupacji hitlerowskiej jakiekolwiek świętowanie tego dnia karane było śmiercią. W 1946r. władze komunistyczne świętem państwowym ustanowiły 22 lipca (datę podpisania Manifestu PKWN). Opozycyjne manifestacje patriotyczne i wszystkie inne przejawy pamięci o święcie odzyskania niepodległości były brutalnie tłumione ZOMO.  Narodowe Święto Niepodległości przywrócono 1989r. Żyjemy w czasach kiedy radość z wolności możemy wyrażać swobodnie. Tylko czy umiemy się z niej cieszyć? Czy słowo "niepodległość" porusza coś w naszych sercach? No i w końcu: czym jest dla nas polskość? Nie ma lepszej daty na chwilę refleksji nad powyższymi pytaniami niż 11 listopada.

Jak rodziła się niepodległość Polski w 1918 - zachęcamy do powtórki z historii: 

11 listopada 1918 roku w miejscowości Compi?gne, na północny-wschód od Paryża, przedstawiciele Niemiec podpisali rozejm, który oznaczał zakończenie I wojny światowej. Wcześniej rozpadło się państwo Habsburgów – Austro-Węgry. Symptomy te stały się sygnałem do działań niepodległościowych dla Polaków; w Krakowie powstała Polska Komisja Likwidacyjna, w Lublinie rząd Ignacego Daszyńskiego. Rozbrajano garnizony niemieckie stacjonujące na terenach tzw. „Kongresówki”. 10 listopada do Warszawy powrócił z internowania Komendant I Brygady Legionów Polskich Józef Piłsudski. Powrócił jako mąż opatrznościowy a Rada Regencyjna przekazała mu pełnię władzy państwowej i zdecydowała o przekazaniu naczelnego dowództwa nad wojskiem.Do roku 1921 trwały walki o granice Rzeczypospolitej i dopiero w następnych latach pojawiły się pierwsze formy świętowania odzyskania niepodległości, przy czym koncentrowano się bardziej na przypominaniu sukcesów militarnych niż politycznych. Odsłaniano pomniki bohaterom walk o niepodległość Ojczyzny, wręczano sztandary jednostkom wojskowym, odbywały się defilady i rewie wojskowe. W listopadzie 1925 roku nastąpiło złożenie prochów Nieznanego Żołnierza pod arkadami Pałacu Saskiego. Uroczystości odbywały się na terenie całego kraju, szczególnie uroczyście obchodzono je we Lwowie, połączone ze świętowaniem takiej samej rocznicy obrony miasta. W 1934 roku po raz ostatni defiladę na Polu Mokotowskim w Święto Niepodległości odebrał Marszałek Piłsudski. Do 1936 r. 11 listopada był głównie świętem wojska. Dopiero 11 listopada w 1937 roku obchodzony był jako święto państwowe - Dzień Niepodległości. W latach wojny i okupacji Polacy na wojennym wychodźstwie zachowali obyczaj i tradycję narodowego świętowania 11 listopada. Na ziemiach obu okupacji Polskie Państwo Podziemne starało się upamiętnić ten dzień na miarę możliwości. Po zakończeniu II wojny światowej święto 11 listopada było jeszcze świętowane, ale już od 1946 r. zastąpiło je święto 22 lipca. Mimo to w wielu środowiskach dzień ten był obchodzony w dalszym ciągu jako rocznica odzyskania niepodległości. W 1989 roku Sejm odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej restytuował dzień 11 listopada jako Narodowe Święto Niepodległości.

źródło: www.wojsko-polskie.pl