Jest to czas budowania takiej nadziei, z którą jesteśmy zdolni przekroczyć próg  lęku, własnej niedoskonałości, bolesnych momentów życia oraz wszystkiego, co nas martwi i niepokoi.

Każdego roku przeżywamy adwent inaczej, bo inny jest kontekst czasu, w którym żyjemy, inna rzeczywistość wokół nas, inny obszar naszych uczuć i doświadczeń.

Co roku jednak czeka nas podobne wyzwanie: wyruszyć w drogę do Betlejem. W drogę ku odnalezieniu własnego człowieczeństwa, powołania, szczęścia.

Czy wyruszysz? 

Adwent jest czasem dobrze przebywanej drogi ku Chrystusowi. Wyruszając za znakiem Gwiazdy mamy czas na przmyślenie, co w tym roku kieruje nas w stronę małej stajenki. Czego najbardziej potrzebujemy? Spokoju, zdrowia, pracy? Uwolnienia od lęku o przyszłość? Umocnienia wiary w Bożą miłość i opiekę? Mamy też czas, żeby zobaczyć kto towarzyszy nam na tej drodze. No i w końcu - żeby zastanowić się czy niesiemy jakiś dar dla mającego narodzić się Dzieciątka.

Na te wszystkie pytania najlepiej odpowiada się w ciszy. Ale gdzie ją znaleźć przed Świętami? Zewsząd biegną ku nam karykatury św. Mikołaja, ogłuszają nas przedwczesne kolędy lub świąteczne piosenki, popychają tłumy ludzi poszukujących prezentów w atrakcyjnych cenach.

Podążając za świątecznym korowodem przebierańców można stracić z oczu Betlejemską Gwiazdę. A kiedy ucichnie cały gwar, zamiast grzać sobie dłonie ciepłem stajenki, ockniemy się miedzy półkami supermarketu z plastikowymi bombkami i poplątanym anielskim włosem w koszyku.